PAUL DUNNE BESPREEKT DE MANDARIJNSE FILM RESURRECTION OP HET INTERNATIONAAL FILMFESTIVAL VAN DUBLIN.
Het sciencefictiondrama Resurrection (2025) is een fantastische, psychologische verkenning van de kracht en geschiedenis van de film. In de wereld van de film is dromen verboden, waardoor iedereen onsterfelijk is geworden. Er is echter een select groepje, de zogenaamde deliranten, die ervoor kiezen om toch te dromen en daardoor door de tijd kunnen reizen. Om de lezer niet te verliezen in deze complexe samenvatting: deze beperkingen dienen slechts als kader waarmee regisseur Bi Gan de rol van film – en verhalen vertellen in bredere zin – in ons leven laat zien, erover reflecteert en er commentaar op levert.
Bi Gan kiest voor een fractale stijl om een reeks van zes sequenties in vijf verschillende omgevingen weer te geven. Dit omvat alledaagse locaties zoals een druk treinstation, een vervallen boeddhistische tempel en een scheepswerf die wordt beheerst door een criminele bende. Er zijn vier vignetten, of 'dromen', waarin we worden uitgenodigd in de gedachtenwereld van verschillende mensen met een delirium, die film gebruiken om zich te verbergen voor de autoriteiten die dromen hebben verboden. Elke droom dient als een afzonderlijke, maar onderling verbonden parabel waarin de grondbeginselen van het boeddhistische gedachtegoed worden onderzocht: zien, horen, ruiken, proeven, voelen en denken. Er zijn verschillende humoristische momenten die de vierde muur doorbreken en ons eraan herinneren dat dit slechts een film is, hoe wonderlijk en episch hij ook mag lijken. Bi Gan vergeet nooit de pure, essentiële essentie van cinema als een instrument om te vermaken, te misleiden, af te leiden en ons een spiegel voor te houden.
Elk van de zes sequenties heeft een eigen visuele en auditieve identiteit die de cinematografische innovaties door de geschiedenis heen weerspiegelt. We beginnen in het tijdperk van de stomme film, met titelkaarten en een grootse orkestrale score; er is geen dialoog of kleur. Vervolgens zien we een korrelige filmrol met vallende schaduwen en meerdere shots in spiegels. In de voorlaatste sequentie volgt een 30 minuten durende, met de hand gefilmde tracking shot de personages terwijl ze zich door een wereld in neonlicht bewegen, op de klanken van een rave in de verte op oudejaarsavond rond de eeuwwisseling, alles gechoreografeerd met rauwe perfectie.
Dong Jingsong verdient speciale vermelding als cameraman. Zijn manier om de geschiedenis van de cinema in kaart te brengen, deconstrueert en reconstrueert filmtechnieken en -taal op een ongekend gedurfde wijze. Hij beheerst technieken als surrealisme, magisch realisme, stop-motion en time-lapse meesterlijk en elegant, net zo behendig als eenvoudige camerastandpunten met twee shots. Het geheel voelt als een echt samenwerkingsverband, dat getuigt van een diepgaand begrip van Bi Gans regie, Zhai Xiaohui's ambitieuze script en de sterke en subtiele acteerprestaties. Samen maken zij dit tot een werkelijk bijzondere film.
Resurrection is verwant aan andere baanbrekende werken in de speculatieve fictie, zoals Stalker (1979) of Children of Men (2006), die laten zien hoe de mensheid een dreigende dystopie overleeft, vol zinloze oorlogen, fascistische bureaucratie en culturele uitwissing. Resurrection is echter doorspekt met een lichtheid, speelsheid, goed getimede humor en diepgang in het verhaal, waardoor er complexe lagen ontstaan. Het materiaal is uitdagend maar aantrekkelijk, experimenteel maar herkenbaar, en het geheel heeft een Lynch-achtige kwaliteit. Voor een film die zo intellectueel en metatextueel is als Resurrection , vond ik hem verrassend plezierig.
Na het zien van Resurrection moest ik denken aan twee citaten. Het eerste van Bong Joon Ho, toen hij de Oscar® voor Beste Film won voor Parasite (2019): "Als je eenmaal de kleine barrière van de ondertitels hebt overwonnen, zul je zoveel meer fantastische films ontdekken." Het tweede van David Lynch: "Als je de film op je telefoon afspeelt, zul je hem in geen biljoen jaar echt beleven." Resurrection is een film die je echt in de bioscoop moet zien. Ja, je moet de ondertitels lezen. En ja, de film duurt 2 uur en 40 minuten. Maar na tien minuten ben je er helemaal in opgeslokt. Omdat elke 'droom' ongeveer 40 minuten duurt, is er altijd wel een verandering van tempo of richting. Resurrection is cinema als spektakel, en een leuk en passend eerbetoon aan het medium film. In een tijd waarin streamingplatforms en algoritmes voor korte video's de manier waarop we met media omgaan hebben veranderd, is Resurrection een episch verhaal dat het waard is om in een donkere bioscoopzaal te bekijken, omringd door andere filmliefhebbers.
Resurrection zal naar verwachting op 13 maart 2026 in de bioscoop verschijnen.
Paul Dunne is een schrijver en criticus die in Dublin woont. Zijn werk is verschenen in The 32: An Anthology of Irish Working-Class Voices (Unbound, 2021), samengesteld door Paul McVeigh.
