Hoofdredacteur Thomas Pool interviewt comédienne en activiste Ailish McCarthy.
Thomas Pool: Hoe ben je in de comedywereld terechtgekomen?
Ailish McCarthy: In 2018 volgde ik de korte cursus komedie aan de Gaiety School of Acting, omdat ik tijdens mijn studietijd mijn creativiteit de rug had toegekeerd. Maar toen ik mijn master had afgerond, dacht ik: "Weet je nog dat je er plezier in had?" De komediecursus was dus een fantastische manier om mijn creativiteit weer aan te wakkeren. Ik reserveerde drie uur per week om te schrijven en te lachen. Het was een geweldige cursus. Ik zou hem iedereen aanraden. Volgens mij wordt hij nog steeds gegeven, wat een goed teken is voor het succes van de school en de docenten.
Aan het einde van de cursus mochten we allemaal een stand-upcomedyshow van tien minuten presenteren aan vrienden en familie. Daarna ben ik comedyclubs gaan benaderen met de vraag of ik een set van vijf of tien minuten mocht doen, of mee mocht doen aan een open mic. Na een tijdje werd ik benaderd door een andere club die me vroeg of ik een korte set op hun podium wilde komen doen.
Vanaf dat moment ging het als een sneeuwbal rollen. Ik werd steeds vaker uitgenodigd, ik bleef komen opdagen, ik bleef doorgaan. Toen begon ik te solliciteren naar stages in Vancouver, Schotland, Engeland en overal in Ierland.
TP: Je hebt meegeholpen aan de campagne om comedy in de Kunstwet op te nemen. Hoe ben je hierbij betrokken geraakt en hoe vind je de voortgang?
AMcC: Het was januari 2023 en ik wilde een voorstelling schrijven. Ik overwoog om de Agility Award van de Arts Council aan te vragen, om de nieuwe voorstelling te ontwikkelen en te onderzoeken, met als doel om ermee op tournee te gaan zodra deze af was. Toen kwam ik erachter dat de Arts Council geen comedy financiert, dus heb ik mijn idee om een voorstelling te schrijven even opzijgezet om dit te onderzoeken. Ik heb de Arts Act bekeken en comedy stond daar niet expliciet in vermeld zoals theater, muziek en beeldende kunst, ondanks het feit dat het een uitvoerende kunstvorm is.
Ik schreef aan het Ministerie van Cultuur, Communicatie en Sport, en apart aan de Ierse Raad voor de Kunsten, om te vragen of zij komedie als kunstvorm beschouwen. Het Ministerie antwoordde bevestigend en zei dat het technisch gezien onder de Kunstwet valt, als subgenre van theater. De Raad voor de Kunsten liet echter weten dat zij geen financiering verstrekken voor komedie, omdat zij geen commerciële kunstvormen financieren. Ik merkte echter op dat er andere kunstvormen met een commercieel aspect zijn, zoals muziek, die wél gefinancierd worden. Daarom ben ik deze campagne begonnen om komedie expliciet in de Kunstwet te laten opnemen.
Als kunstenaar heb ik mijn eigen werk even opzijgezet om te onderzoeken waarom deze groep kunstenaars wordt buitengesloten. Gelukkig kreeg ik vanaf het begin steun van Minding Creative Minds. Zij boden me een platform tijdens hun jaarlijkse top om te praten over kunstvormen die zich ook buitengesloten voelen, zoals musicaltheater en linedancing. Hun directeur, Emma Olohan Sarramida, stelde me in 2024 voor aan parlementslid Aengus Ó Snodaigh, met wie ik sprak over het dilemma waar komieken in Ierland mee te maken hebben.
Er staat nergens expliciet vermeld dat komedie uitgesloten zou moeten worden van financiering door de Arts Council; ik denk dat dit gewoon een besluit is dat jaren geleden is genomen en nooit is aangevochten. Aengus deelde mijn mening en na de algemene verkiezingen werd hij benoemd in de Commissie voor Kunst en Cultuur, waar hij zich inzette voor een amendement op de Kunstwet om komedie expliciet in de financiering op te nemen.
We kregen steun van parlementslid Brian Brennan van Fine Gael. De nieuwe minister van Cultuur, Patrick O'Donovan, heeft het amendement ook zeer gesteund. Het is geweldig om te zien dat oppositie en regering samenwerken om te stellen dat comedians artiesten zijn en dat ze financiering en steun verdienen.
In november 2025 ging het ineens heel snel. Ik had een interview met Joe.ie. Ik denk dat ik in 48 uur tijd zo'n 90,000 keer bekeken werd, waardoor Prime Time het verhaal oppakte. Ik had vervolgens een interview met hen dat ongeveer een kwart miljoen keer bekeken werd. Daarna kwam het op de BBC, de Financial Times en Sky News, wat fantastisch was, want in het begin vond ik het lastig om het nieuws te verspreiden.
In december 2025, na twee jaar campagne voeren, maakte de Arts Council bekend dat ze comedy in hun bestaande programma's gaan opnemen. Ik weet ook dat ze een oproep hebben geplaatst voor een panel van comedians om aanvragen te beoordelen. Culture Ireland heeft onlangs aangekondigd dat ze op zoek zijn naar panelleden om aankomende aanvragen voor comedyfinanciering te beoordelen.
Het is fenomenaal. Het voelt als een totaal andere sfeer dan toen ik met deze campagne begon. Veel comedians die ik ken en die geëmigreerd zijn, zeggen dat ze misschien wel terug naar huis gaan. Ik kan niet wachten om te horen wie de eerste ontvanger van de comedysubsidie is, wie het ook mag zijn. Ik hoop dat ik een kaartje voor hun show krijg!
TP: Je debuutshow voor Scene+Heard in februari, getiteld 'Me, Myself, and Ireland', gaat grotendeels over dit onderwerp. Kun je ons iets vertellen over het proces dat je hebt doorlopen bij het maken van deze voorstelling?
AMcC: Ik ben dol op Scene+Heard. Het festival promoot nieuw werk en is een springplank naar deelname aan andere festivals in het land, of zelfs aan internationale festivals. Ik had me aangemeld omdat ik vond dat dit een goed, vrolijk, inspirerend en opbeurend verhaal was, en gezien de huidige situatie in de wereld hebben we dat soort verhalen wel nodig.
Het was een enorme uitdaging voor me, want hoewel ik al zes of zeven jaar aan comedy doe, was dit mijn langste show tot nu toe. Het leek me daarom logisch dat mijn eerste show een autobiografische stand-up zou zijn over hoe ik de Arts Council ervan probeerde te overtuigen comedy te erkennen.
Ik denk dat de eerste versie die ik schreef gewoon niet prettig was om naar te luisteren, en gelukkig besefte ik dat ik heel dicht bij het onderwerp stond en dat het te therapeutisch werkte. Dus heb ik de eerste versie weggegooid en mezelf afgevraagd: "Wat wil ik dat het publiek hieraan overhoudt?"
Ik realiseerde me dat ik in feite een handleiding aan het maken ben voor een kunstvorm om erkenning te krijgen binnen de Ierse financieringsstructuren. Dus, als iemand in de musicalwereld wil weten hoe hij of zij dat zelf kan doen, moet diegene naar deze voorstelling komen. Het is als een handleiding voor hen.
Mijn humor is erg specifiek voor een Iers publiek, dus ik doe het niet goed als ik naar het Verenigd Koninkrijk reis. Ik herinner me dat ik ooit tijdens een optreden in het VK een grap maakte dat hun land hondvriendelijker was geworden omdat ze nu een nieuwe koning Charles hebben. Het publiek keerde zich compleet tegen me! Dus ik doe het beter bij optredens in Ierland dan in het VK.
Ik ben erg goed in observatiecomedy, vooral als het gaat om de Ierse cultuur, dus 'Me, Myself, and Ireland' bleef grotendeels in die stijl. Daar was ik ontzettend trots op. Er zitten ook een paar visuele grappen in. Ik was erg nerveus, omdat ik me een beetje voelde als de Australische breakdancer Ray Gun tijdens de Olympische Spelen van 2024. Ze had talloze dansdiploma's, maar helaas was de reactie van het publiek niet positief toen ze optrad. En na dat optreden wordt breakdance niet langer als Olympische sport beschouwd. De inzet was voor mij net zo hoog, als iemand die campagne voerde voor de erkenning van comedy als kunstvorm! Maar de voorstelling werd zo goed ontvangen. Een regeringslid bezocht de show in zijn vrije tijd, en ook medewerkers van de Arts Council kwamen in hun vrije tijd kijken en vonden het geweldig. Dat was mijn doel. Ik wilde dat iedereen die naar de show kwam zich opgelucht voelde. Het was een positief verhaal. Maar het was nog veel bevredigender toen mensen ervan genoten.
Ik ben ontzettend enthousiast over de tournee met de show. Ik heb al met podia in Clonmel, Sligo, Bray en Dublin gesproken en ben momenteel in gesprek met iemand in Kilkenny. Ik denk dat het een echt opbeurende show is en dat we er waarschijnlijk een of twee jaar mee op tournee gaan. Maar ik neem even afstand van mijn kruistocht – ik wil me nu gewoon richten op mijn werk als artiest en komiek. Ik ben echter heel blij met de resultaten, dat komieken zich nu gesteund voelen.
TP: Tot slot, zijn er nog andere projecten waar je aan werkt? Wat zijn je plannen voor de toekomst?
AMcC: Ik volg momenteel een cursus radio en podcasting – ik ben dol op radio. Vorig jaar presenteerde ik zes maanden lang een programma met Mary Claire Fitzpatrick, en dat vond ik echt geweldig. Ik denk dat het me qua comedy enorm zal helpen – het ene versterkt het andere, enzovoort. En dan heb ik in september ook nog een bruiloft, dus ik heb het momenteel al druk genoeg!
Ailish McCarthy is een comédienne en een van de voorvechters voor de erkenning van komedie in de Arts Act.
Thomas Pool is de inhouds- en productieredacteur van The Visual Artists' News Sheet en de opdrachtgever van miniVAN.
