Triskel Christchurch, Cork
11 oktober – 22 december 2018
In grote zwarte letters confronteert het woord "ENDUSER" bezoekers, terwijl daaronder een ondoorgrondelijke tekst begint: "je bent me iets schuldig, grote gladde eieren van goddelijke vruchtbaarheid die uit het raam in het eindeloze landschap zijn gelegd." De zinsnede "je bent me iets schuldig" wordt in deze tekst herhaald: "je bent me schuldig... sneeuw... aardbeien... kleur...". Sommige, maar niet alle, dingen die 'verschuldigd' zijn, verschijnen ook in de gepresenteerde kunstwerken.
Penc presenteerde twee afzonderlijke en opeenvolgende fasen van deze tentoonstelling, die elk ongeveer een maand duurden in Triskel Christchurch – een achttiende-eeuwse neoklassieke Georgische kerk die dienstdoet als de belangrijkste zaal van het Triskel Art Centre. Het titelwerk, ENDUSER , was in beide fasen te zien en bestond uit vier holografische projecties, geplaatst op balkonhoogte, nabij de hoekpilaren van het schip, die werden geactiveerd door de bewegingen van de bezoekers terwijl ze door de ruimte liepen. Wanneer het niet geactiveerd is, bestaat het werk als een mechanische structuur, een propeller met één blad op een stalen paal. Wanneer het geactiveerd wordt, komt het blad in beweging. Naarmate de snelheid toeneemt, verschijnt de spookachtige verschijning van een spookachtig hoofd, dat 360 graden om zijn as draait, alvorens over te schakelen naar een rechtopstaande, roterende hand. In de context van de gehele tentoonstelling zou ik de hand en het hoofd associëren met maken en denken; met creatie, productie en meting.
Een filmloop van twee minuten, getiteld 'Het Laatste Oordeel' , wordt geprojecteerd op het eerste van twee schermen in het gangpad, die aan het plafond hangen. De film toont drie figuren – naakt, haarloos en zonder geslachtsdelen, die doen denken aan actiepoppen – die een sombere, computergegenereerde wereld bewonen. Ze sjokken voort op een draaiende schijf; een van de figuren draagt kniehoge zwarte laarzen en trekt aan een touw dat aan de as van het wiel is bevestigd. Zijn arbeid in deze dystopische sportschool wordt omgezet in energie. Natuurlijk bestaat er in onze wereld virtuele, op afstand en onzichtbare slavenarbeid, die de grondstoffen levert die het kapitaal draaiende houden – van coltanwinning in Congo tot textielfabrieken in Bangladesh. De scène onthult een verbleekt, rudimentair landschap, bevolkt met geometrische vormen en kleine figuren die lijken te zijn weggeplukt uit het helse landschap van Hieronymus Boschs ' De Tuin der Aardse Lusten' . Een korte, computergegenereerde filmloop, 'Aardbeienreclame' , toont een landschap vol aardbeien; Weelderig en verleidelijk in hun vlezige onwerkelijkheid, en misschien wel geplukt door een van Boschs ongelukkige eunuchslaven. Tijdens de tentoonstelling kwam het verhaal naar buiten dat er naalden in aardbeien in Australië waren gevonden, waardoor de miljoenenindustrie van aardbeien in dat land enkele weken stil kwam te liggen. Er werd volop gespeculeerd over ontevreden plukkers die zich schuldig maakten aan sabotage – een naald in het fruit als vervanging voor de moersleutel.
Het tweede deel van de tentoonstelling omvatte twee filmwerken en een geluidsinstallatie. Digital Waste Disposal Site , een computergeanimeerde voorstelling, toont een statisch besneeuwd landschap waarover beelden van zeven lange vlaggen zijn geprojecteerd. De vlaggen bewegen, maar zijn nergens aan vastgemaakt, wat een onheilspellend aspect aan de scène geeft. Het is een pittoresk tafereel met dennenbomen en met sneeuw bedekte hutten, waarbij het licht de dageraad of de schemering suggereert. De ontvouwde vlaggen zouden de windrichting kunnen symboliseren, verwijzend naar windmolens – een vroege methode om de energie van de natuur te benutten – of ze kunnen verwijzen naar politieke projecten, waarbij het ontvouwen van de rode vlag een symbool is van de massa die in opstand komt tegen haar overheersers. In dezelfde trant bestaat Marked for Deletion uit een stilstaand beeld van een prachtig zeegezicht, met horizontale en verticale lijnen over het onderste deel van de compositie. Een kubus met een raster beweegt door de compositie en roept het modernistische verlangen op om het kunstmaakproces te zuiveren van de emotionele subjectiviteit van de 'gekwelde kunstenaar' uit het populaire cliché. Beide films laten zien hoe het natuurlijke landschap – een archetypisch onderwerp in de romantiek – wordt betwist door een andere kracht.
Tussen de projectieschermen hangt aan het plafond Closing Credits , een kubus met een stalen frame die een kakofonisch alarm afgeeft wanneer je hem nadert. Deze langgerekte toon versterkt het zachte elektronische gezoem dat de ruimte al vult. Het is een zwaar ogend industrieel object; de moeren en bouten zijn zichtbaar, wat de materialiteit ervan benadrukt. Dit werk balanceert tussen een sculptuur en een apparaat, waarin technologie is ondergebracht. De thema's die in 'ENDUSER' naar voren komen, zijn consumptie en productie. De afgewerkte producten worden in al hun schoonheid en verleidelijkheid getoond, terwijl de arbeid die in de productie van deze kunstwerken is gestoken, verborgen blijft.
Catherine Harty is lid van het Cork Artists Collective en directeur van The Guesthouse Project.
Beeldkredieten
Tomas Penn, EINDGEBRUIKER, 2018, audio/visuele installatie, holografische projectoren, geluid, duur 3:50 minuten, afmetingen variabel; foto door venividiphoto.net.
Thomas Penn, Aardbeien Advertentie, 2018, computer-gegenereerde animatie, loop, duur 1:30 minuten, en Het laatste oordeel, 2018, computer-gegenereerde animatie en geluid, loop, duur 2:04 minuten; foto door venividiphoto.net.
