Galeria Butlera
6 kwietnia - 26 maja 2024 r
U Helen Hughes wystawa indywidualna „W poszukiwaniu elementu wybaczającego najwięcej”, galeria wypełniona jest rzeźbami, które sprawiają wrażenie cukierków; gładka, błyszcząca i bogata. Kolory pojawiają się, a materiały gromadzą się, opadają i flirtują. W jednym rogu sięgająca do pasa kula przypominająca lizaka okazuje się być gigantycznym balonem pokrytym półprzezroczystym pomarańczowym plastikiem. Trafnie zatytułowany Obiektywne ustanawianie własnej obecności (2024) przywołuje silne pragnienie dotyku, które przenika wystawę, wyjaśniając sensoryczną ścianę tuż za galerią. Ściana ta oferuje odwiedzającym możliwość głaskania, ściskania i stukania różnych obecnych materiałów, zapewniając hojny ujście tym, dla których dotykowe pokusy pracy mogłyby w przeciwnym razie okazać się przytłaczające.
W galerii ekran oparty o przeciwległą ścianę pełni rolę kamienia z Rosetty, na którym znajduje się wideo: SA_FILM_GREEN_REV_ (2024), w żartobliwy sposób odkrywając, jak artystka chce, abyśmy odczytali i zrozumieli jej twórczość. Dominują odcienie bladej zieleni i pastelowego różu poprzez płynne przejścia i animowane ruchy. Zbliżenia silikonu rozszerzają medium w porowatą skórę. Widzimy, jak obiekt napełnia się, czemu towarzyszy dźwięk śpiewu ptaków jako pierwszy oddech poranka, a gdy obiekt się opróżnia, obrazy i dźwięk rozmywają się. Plastikowe chmury zasysają i pakują się w asymetryczne kształty, zbiorowiska i struktury. Obiektyw ostrożnie przesuwa się po rzeźbach, tworząc wrażenie kalejdoskopu. Przez cały czas emanuje ścieżka dźwiękowa, nie tylko dotrzymująca rytmu wideo, ale towarzysząca rzeźbom umieszczonym w galerii – radiostatyczna, rozproszona kurantami i dzwonkami, dźwiękami oddechowymi i fragmentami muzyki soul.
Rzeźby utrzymujące się w galerii są odami do towaru, produkcji i urynkowienia pragnień, przemysłu masowego i „fetyszystycznych powierzchni handlu detalicznego”. We wszystkich pracach Hughesa istnieje silny związek z ciałem, ponieważ można sobie wyobrazić, jak te kształty były fizycznie rozciągane, drapowane i wylewane. Rozszerza swój dorobek rzeźbiarski o zalotność, która w żartobliwy sposób otwiera chęć dotyku. Kolory i faktury mówią o uwodzeniu i romansie zachodzącym pomiędzy artystką a jej formami, a błyszczące, syntetyczne powierzchnie przywracają widza do materiału.
Na wyświetlaczu Hierarchia istot ludzkich (2024), pięć szklanych form balonów ułożonych jest wewnątrz cokołu z pleksiglasu. Są lekkie w obu znaczeniach tego słowa i emanują przezroczystą delikatnością; wnęki balansujące jedna na drugiej. W innym układzie Jesteśmy teraz czymś pochłonięci (2024) różową mazię wylano na kolejną kulę, zachowując pozostałości doskonale wykonanej akcji.
Przestrzeń zdobią draperie przypominające napierśniki, guma i pigment odlane w szorstkie prostokąty o wyraźnie określonych konturach i wypukłościach. Kolory przenikają się nawzajem, tworząc linie topograficzne na powierzchni. Jeden z obiektów zawieszony jest na cokole, a forma i kolor materiału nawiązują do skóry. pod tytulem Cud, że coś istnieje (2023), elegancko łączy materię z formą; dotyk artysty do ręki artysty.
Wyjście poza własną głowę (2024), to lepki w swej lepkości niebieski plastik, wylany na cokół, na którego wierzchu naklejono nieregularne wielokolorowe kropki. Pokazuje rozmach w tworzeniu tytułów, często równie zabawny jak same prace, i przypomina bezgłową osobę w płaszczu, a gładkie kontury i fałdy sprawiają wrażenie nieruchomych w ruchu.
Eksploracja tekstury zwiększa głębię tej wizualno-dotykowej eksploracji. Od matowych odcieni, których używa Hughes, po błyszczące wykończenia – jest to estetyka, która ma na celu wciągnięcie widza w głębsze zaangażowanie w materialność dzieł. Wzajemne oddziaływanie światła i cienia, szczególnie na przezroczystych i odblaskowych powierzchniach, tworzy dynamiczne wrażenia wizualne, które zmieniają się w miarę poruszania się po galerii. Efekt ten jest wzmocniony przez staranne rozmieszczenie elementów, dzięki czemu każda rzeźba wchodzi w interakcję z otoczeniem i widzem w wyjątkowy sposób. W ubiegłym stuleciu artyści spojrzeli na sposoby masowej produkcji, wykorzystując je do tworzenia sztuki. Hughes zaostrza krytykę, włączając estetykę materiałów eksploatacyjnych do produkcji pracochłonnych jednorazowych produktów.
W „znajdowaniu elementu najbardziej wybaczającego” Hughes wykorzystuje materiały ze swojej twórczości do manipulowania i wzbudzania pożądania u widza, umiejętnie splatając delikatny i mocny, zorganizowany chaos, aby stworzyć zabawny pokaz materialny, jednocześnie krytykując kulturę materialną.
Ella de Búrca to irlandzka artystka wizualna i wykładowca w SETU Wexford College of Art.
elladeburca.com
