Zawsze byłam artystką. Urodziłam się w irlandzko-grecko-amerykańskiej rodzinie, więc kultura i tożsamość zawsze były ze sobą powiązane. Dorastanie w różnych kulturach dało mi poczucie, że nic nie ma tylko jednego znaczenia. To zdecydowanie ukształtowało moje podejście kreatywne i wrażliwość na projektowanie. To połączenie zaszczepiło we mnie głęboką ciekawość symboliki, historii i opowiadania historii, która naturalnie znalazła odzwierciedlenie w mojej biżuterii.
Sztuka była zawsze w naszym domu ceniona. Mama często kazała nam gromadzić się wokół miski z owocami, aby ćwiczyć rysowanie martwej natury – nie tylko rysować, ale i obserwować. Jako introwertyczne dziecko, łatwo było pozostać niezauważonym w chaosie zabieganego domu. Sztuka stała się moją ucieczką – bezpieczną przestrzenią, w której mogłam żyć w wyobraźni tak długo, jak chciałam, nadając sens emocjom, których jeszcze nie potrafiłam opisać. Na długo zanim wiedziałam, że chcę zostać jubilerką, tworzyłam własnymi rękami małe, emocjonalne pejzaże – drobne upominki dla bliskich mi osób. To doświadczenie nauczyło mnie prawdziwej wartości i mocy, jaką ma sprawianie, by ktoś czuł się zauważony.
Kiedy miałam około siedmiu lat, znalazłam kolorowe nici w naszej przyborniku do szycia i pomyślałam o zrobieniu prostego krosna z deski i dwóch gwoździ. Spędziłam godziny, plecąc bransoletki przyjaźni dla moich siedmiu najlepszych przyjaciółek. Następnego dnia w szkole każda chciała taką. Wkrótce przyjmowałam zamówienia, uzupełniałam zapasy i pobierałam po 2 euro od sztuki (lub 3 euro, jeśli ktoś chciał koraliki). Teraz mnie to śmieszy, bo patrząc wstecz, znaki zawsze tam były. To był prawdopodobnie mój pierwszy biznes jubilerski. Po prostu uwielbiałam tworzyć coś, co inni będą nosić i cenić.
Kiedy po raz pierwszy aplikowałem do NCAD, nie dostałem się – okazało się, że to była najlepsza rzecz, jaka mi się kiedykolwiek przytrafiła. Doprowadziło mnie to do kursu portfolio w Bray Institute of Further Education, który głęboko ukształtował mój sposób pracy i podejście do kreatywności. To był pierwszy raz, kiedy naprawdę zacząłem zgłębiać proces, materiał i koncepcję w sposób, który wydawał się osobisty, kładąc podwaliny pod moje myślenie jako twórcy. Za drugim razem, gdy aplikowałem, zostałem przyjęty na kurs biżuterii i obróbki metalu w NCAD i wtedy wszystko naprawdę nabrało tempa. Później założyłem własne studio i zbudowałem stół jubilerski, aby móc doskonalić swoje umiejętności podczas praktyk w Da Capo Goldsmiths – wszystko w ramach przygotowań do intensywnego szkolenia w Design & Crafts Council of Ireland w Kilkenny. To tam stworzyłem portfolio różnych prac i otworzył się przede mną zupełnie nowy świat, w którym mogłem zobaczyć, co jest możliwe w metalu.
Zawsze pociągał mnie ruch i czysta forma – sposób, w jaki płynnie płynie krzywa, jak odbija światło. Krzywa w kształcie litery S pojawia się w mojej twórczości często, choć na początku nawet jej nie zauważam. Inspiracji szukam w nieoczekiwanych miejscach – starożytnych artefaktach, mitologii, architekturze, a nawet wzornictwie samochodów – ale lubię reinterpretować te rzeczy przez pryzmat współczesności.
Fascynuje mnie również wspólna symbolika różnych kultur i religii – jak rzeczy, które wydają się odrębne, mogą być swoim odbiciem. Bardziej interesuje mnie to, co nas łączy, niż to, co nas dzieli, a ta ciekawość przejawia się w sposobie, w jaki podchodzę do formy, znaczenia i materiału.
Po pewnym czasie przerwy wróciłam do biżuterii, skupiając się bardziej na sobie. Myślę więcej o symbolice, zmianie i o tym, jak przedmioty mogą nieść ze sobą pamięć lub emocje. Nowsze projekty są spokojniejsze, bardziej refleksyjne i koncentrują się na równowadze energii żeńskiej i męskiej, tworząc przestrzeń do osobistej więzi.
Jednym z najbardziej osobistych dzieł, jakie stworzyłem jest Naszyjnik OuroborosPowstał w ramach współpracy kulturalnej z Narodowym Muzeum Irlandii i jestem wdzięczny, że później trafił do stałych kolekcji. Inspiracją był japoński smok owinięty wokół wazonu z kwiatami z ich kolekcji – nawiązujący do Uroborosa, węża zjadającego własny ogon – symbolizującego odnowę, cykle i transformację. Tworząc to dzieło, zastanawiałem się nad tym, jak destrukcja i odrodzenie są ze sobą powiązane, jak stajemy się tym, kim mamy być, nie pomimo zakończeń, ale dzięki nim, i jak tworzymy przestrzeń dla zmian i rozwoju. Moje prace często niosą ze sobą ruch, symbolikę lub ciche gesty osobistej ewolucji – czasem mechanicznej, czasem emocjonalnej.
Skrzynia automatyczna oraz Pierścień reflektora Zrodziło się z mojej miłości do klasycznego designu samochodowego – wszystkich tych krzywizn, mechaniki i ruchomych części. Byłam ciekawa, jak przenieść to wrażenie ruchu do biżuterii. Dlatego włączyłam do swojej pracy łożyska kulkowe, elementy kinetyczne i odbicia światła. To był sposób na eksplorację inżynierii w małej, namacalnej formie, a jednocześnie stworzenie czegoś, co można nosić i co jest zaskakujące.
Naszyjnik z wstążką to trochę gra słów – nawiązuje do starożytnej, antycznej irlandzkiej biżuterii w formie wstążek. Zmieniłam jej wygląd, wykorzystując ruch płynącej wstążki. Częściowo inspirowana jest również krętymi drogami toru Grand Prix Monako, dzięki czemu łączy dziedzictwo z szybkością. Uwielbiam, gdy coś łączy w sobie przeciwieństwa – stare z nowym, szybkość z bezruchem, miękkość z siłą.
Broszka wierzchołkowa To kwintesencja krzywej w kształcie litery S – jest minimalistyczna, stonowana i celowa. Nazwa pochodzi od wierzchołka: najbardziej dramatycznego i niebezpiecznego punktu toru wyścigowego. Naszyjnik Lou Ruvo Inspiracją był budynek w Las Vegas w stanie Nevada – Centrum Zdrowia Mózgu im. Lou Ruvo. Jego krzywizny są surrealistyczne i dezorientujące, a ja chciałem przenieść to uczucie na metal. To naprawdę mnie poruszyło, zarówno technicznie, jak i kreatywnie, niczym medytacja nad płynnością i zniekształceniem.
Każdy z tych utworów niesie ze sobą coś osobistego, choć nie zawsze w oczywisty sposób. Jako twórcom, oferowały mi one eksplorację, pytanie lub uczucie wyrażone poprzez metal.
Obecnie pracuję nad nowym cyklem prac, bardziej filozoficznym i symbolicznym. Odwołuje się do pamięci, tożsamości i tego, jak ewoluujemy poprzez doświadczenia, a jego dzieła mają sprawiać wrażenie osobistych relikwii lub współczesnych talizmanów. Tempo tej nowej pracy jest wolniejsze, bardziej przemyślane. Daję więcej przestrzeni ciszy, intuicji i znaczeniu.
Technicznie rzecz biorąc, cieszę się na możliwość włączenia do mojej pracy większej ilości oprawy kamieni. Chcę również pogłębić moją więź z tradycyjnym złotnictwem, jednocześnie rozwijając własny styl. Postrzegam ten kolejny rozdział jako syntezę wszystkiego, co do tej pory zgłębiłam. W dłuższej perspektywie chciałabym zbadać, jak biżuteria może stać się medium do opowiadania historii, uzdrawiania i budowania więzi. Niezależnie od tego, czy zakorzeniona w starożytnej przeszłości, czy w teraźniejszości, chcę, aby moja praca była sugestywna – skłaniająca do refleksji.
W miarę rozwoju mojej praktyki, z niecierpliwością czekam na wystawę podczas Milano Jewellery Week w dniach 18-20 października 2025 roku. Moje prace zostaną zaprezentowane w ramach Artistar Jewels w Palazzo Bovara, kuratorskiej wystawy, która gromadzi zarówno wschodzących, jak i uznanych artystów zajmujących się współczesną biżuterią. To wyjątkowa okazja, aby zaprezentować moją twórczość na arenie międzynarodowej i reprezentować irlandzkie rzemiosło w szerszym, globalnym dialogu. Z niecierpliwością czekam na możliwość podzielenia się tym nowym rozdziałem w mojej twórczości i nawiązania dzięki niemu kontaktu z innymi.
Siobháin O'Sullivan jest irlandzko-grecko-amerykańską projektantką i złotniczką. Łączy symbolikę, ruch i narrację, tworząc sugestywną, współczesną sztukę użytkową.
