PAUL MCAREE OPOWIADA O EWOLUCJI SZTUKI ZAMKU LISMORE ORAZ WYWIAD Z NIAMH O'MALLEY, KTÓREGO WYSTAWA AKTUALNIE POKAZUJE W HALI ŚW.
Lismore Castle Arts (LCA), galeria non-profit, została założona w 2005 roku w Lismore w hrabstwie Waterford. Zależy nam na prezentacji sztuki współczesnej w dwóch oddzielnych miejscach wystawienniczych. Główna przestrzeń galerii w Zamku Lismore gości jedną dużą wystawę sztuki międzynarodowej rocznie. W 2011 roku otwarto drugie miejsce w St Carthage Hall – dawnej wiktoriańskiej sali kościelnej w sercu miasta Lismore – która prezentuje zróżnicowany program współczesnej sztuki irlandzkiej i międzynarodowej oraz pracy magisterskiej, a także projektów edukacyjnych i społecznych. LCA opracowała również program wyjazdowy, obejmujący wystawy partnerskie w Irlandii i za granicą. Staramy się być głównym wkładem w kulturę i gospodarkę turystyczną Lismore i regionu, oferując unikalne doświadczenia ze sztuką współczesną.
W 2005 roku dawno opuszczone zachodnie skrzydło zamku Lismore, prywatny dom rodzinny Lorda i Lady Burlingtonów, zostało przekształcone w nowoczesną galerię współczesną. Do tej pory LCA zleciła i zaprezentowała unikalne projekty m.in. Gerarda Byrne'a, Lynette Yiadom-Boakye, Anne Collier, Dorothy Cross, Rashida Johnsona, Richarda Longa, Wilhelma Sasnala i Pae White'a. Od czasu do czasu zapraszaliśmy również kuratorów krajowych i międzynarodowych do prowadzenia naszego głównego programu wystawienniczego galerii, w tym Aileen Corkery, Polly Staple, Marka Sladena, Kitty Anderson i Katrinę Brown, Allegra Pesenti i Charlie Portera. Wystawa głównej galerii Lismore Castle Arts w 2019 roku, „Palimpsest”, jest kuratorowana przez Charliego Portera i obejmuje Nicole Eisenman, Zoe Leonard, Hilary Lloyd, Charlotte Prodger, Martine Syms, Lynette Yiadom-Boakye i Andrea Zittel, z których wielu stworzyło nowe pracować na pokaz.
Wyjątkowa lokalizacja galerii zamkowej na obszarze siedmiu akrów oznacza, że wystawy mogą przenikać do ogrodów zamkowych, oferując możliwość pracy na świeżym powietrzu. Niemal na każdej wystawie, którą gościliśmy, prace rozciągały się na te ogrody, a najbardziej godnym uwagi przykładem była wystawa Rashida Johnsona w 2018 roku, obejmująca prezentację siedmiu rzeźb plenerowych, które wraz z postępem lata stopniowo zanikały rośliny. Luke Fowler zaprezentował również nową pracę dźwiękową w wieży w ogrodach w 2017 roku – unikalną pracę zbadaną i rozwiniętą podczas wielu wizyt w Lismore i zaprezentowaną we współpracy z Centrum Rzeźby Nashera w Dallas w Teksasie.
W 2013 roku Dorothy Cross wystawiła Oko rekina w St Carthage Hall, instalacja dziewięciu regenerowanych wanien żeliwnych, które miały pomalowane na złoto linie szumowiny, wraz z osadzonym w ścianie tabernakulum z rekinem okiem. Dzieło było następnie objeżdżane i rozszerzane do 12 wanien. Instalacja znajduje się teraz na stałe w zamku Lismore i będzie można ją oglądać 6 lipca i 3 sierpnia. Podstawowe fundusze na programy Lismore Castle Arts są zapewniane przez Lorda i Lady Burlington, a dodatkowe fundusze poszukuje się w Arts Council of Ireland oraz Waterford City and County Council. Idąc dalej, LCA będzie nadal prezentować coraz bardziej ekscytującą i ambitną sztukę współczesną, jednocześnie rozszerzając programy offsite, nauki i wydarzeń. Z okazji 15. rocznicy LCA w 2020 roku, nasza główna wystawa w galerii będzie wielomiejscowa w całym mieście Lismore.
Poniżej znajduje się wywiad z irlandzką artystką Niamh O'Malley, której indywidualna wystawa jest obecnie pokazywana w LCA St Carthage Hall (1 czerwca – 25 sierpnia).
Paul McAree: Być może mógłbyś omówić swoje obecne zainteresowania – nad czym pracujesz i jakich materiałów używasz?
Niamh O'Malley: W mojej pracy jest obecny przymus, aby zrobić coś nieruchomego i zrobić coś solidnego. Myślę, że może to wynika z niepokoju; poczucie szybko zmieniającej się, zawodnej planety. Nie jestem pewien, co to znaczy być pochłoniętym i analizować – zwracać uwagę na robienie w takich okolicznościach – ale właśnie to robię. Pod względem materiałowym rozciągałem linie w stali, robiłem polerowane drewniane uchwyty i szlifowałem krawędzie odłamków szkła. Pracuję też nad filmem, który jest dość nerwowy i wzburzony – ale to na później.
PM: Twoja indywidualna wystawa dla Lismore Castle Arts jest obecnie pokazywana w małej, podobnej do kaplicy przestrzeni Sali Carthage Hall. Jeszcze w tym roku wystawisz na dużej przestrzeni RHA. Jak kontrastująca skala przestrzeni wystawienniczych wpływa na twoje podejście i myślenie?
NO'M: Naprawdę podoba mi się wyzwanie, jakim jest praca z różnymi rodzajami architektury, a pokazy indywidualne dają szczególną możliwość ustawienia widza. Sala Św Kartaginy jest bardzo intymna jako przestrzeń. Jest to budynek, który ewidentnie miał zawierać myślenie i refleksję. Są okna, ale tak naprawdę nie widać na zewnątrz i być może dlatego, że schodzisz w dół, aby wejść, jest to również bardzo uziemione i spokojne. Zdecydowanie wpłynęło to na moją decyzję o skupieniu się głównie na pracach rzeźbiarskich opartych na podłodze. Ponieważ opracowanie dużej liczby nowych prac zbiegło się z zaproszeniami do tych kontrastujących przestrzeni, dużo myślałem o tym, co to znaczy zajmować objętość pomieszczenia. W obu miejscach po raz pierwszy używam stali jako oczywistego elementu; miejmy nadzieję, że jego strukturalna pojemność i siła pozwolą mi na tworzenie złożonych wytyczeń w obu miejscach. Staram się znaleźć techniki układania choreografii i lokalizowania widza, bez budowania czy polegania na ścianach.
PM: Ostatnio użyłeś określenia „meble”, kiedy mówisz o swojej nowej pracy, która zawiera piękne kawałki drewna; czy możesz wyjaśnić tę ideę dzieła sztuki jako mebli lub odwrotnie?
NO'M: Najbardziej interesuje mnie idea mebli ze względu na ich stosunek do ciała. Choć oczywiście obejmuje szeroką gamę przedmiotów, termin ten kojarzy się z pozycjonowaniem, dotykiem i poczuciem przyzwyczajenia. Moje prace niekoniecznie będą zapewniały funkcjonalność krzesła czy stołu, ale podoba mi się pomysł, że mogą wydawać się znajome; że będziesz wiedział, jak to jest przesuwać palcem po powierzchni. Istnieje również bezruch i stabilność mebli: wytwarzają miejsce z przestrzeni; daje Ci uchwyty ułatwiające spotkania ze światem.
PM: Jak godzisz swoje zainteresowania filmem i rzeźbą? Jak oni ze sobą współpracują i jak myślisz o wystawie, która nie zawiera żadnego dzieła filmowego?NO'M: Ostatnio, kiedy prezentuję wideo w przestrzeniach galerii, jest ono wyświetlane na monitorach, zajmując podobny status fizyczny jak obiekty rzeźbiarskie i prace płaskie – z tym, że ruchomy obraz wywołuje inny rodzaj aktywacji w widzu. Interesuje mnie pomysł, że w spektaklu złożonym z wielu różnych materiałów i rzeczy, wprowadzenie ruchu i czasu może aktywować solidność i bezruch innych. Wcześnie postanowiłem nie pokazywać żadnego filmu w St Carthage Hall – przestrzeń wydawała się w pewnym sensie zbyt mała, a wideo zawsze byłoby zbyt obecne i rozpraszające. Jest też bliskość ulicy – drzwi otwierają się na wieś. Myślę, że ta bliskość życia i ruchu działa jak film w tym spektaklu.
PM: Przez ostatnie lata eksperymentowałeś z ręcznie robionym szkłem. Jak to się rozwinęło w twojej praktyce jako materiał, narzędzie lub symbol?
NO'M: Szkło to oczywiście bardzo stary materiał, nieco magiczny, wytwarzany z piasku. Jest to stopiona, półprzezroczysta ciecz uchwycona w postaci stałej. Zacząłem używać go jako filtra optycznego przed kamerą wideo i stopniowo przebijał się przez rysunki i rzeźby. Mając szkło leżące wokół studia, stałam się bardziej świadoma tego jako przedmiotu o krawędziach, głębi i formie – a nie tylko czegoś, co kieruje nas do patrzenia przez, ale coś na co możemy popatrzeć at.
PM: Pochodzisz z Mayo, mieszkasz w Dublinie i masz w tym roku dwie indywidualne wystawy, w Dublinie i Lismore. Czy ustawienie i lokalizacja przestrzeni ma znaczenie?
NO'M: Ustawienie i lokalizacja zdecydowanie wpływają na spotkanie. Zostałam zaproszona na wystawę w ramach wystawy „Mayo Collective” w 2013 roku. To naprawdę innowacyjna inicjatywa wystawiennicza, której kuratorem w moim przypadku jest Patrick Murphy, która obejmuje współpracę pięciu ośrodków sztuk wizualnych w hrabstwie. (Áras Inis Gluaire, studio i galeria Customs House, Linenhall Arts Centre, Ballina Arts Centre i Ballinglen Arts Foundation). W tej sytuacji stosunek pracy do krajobrazu został spotęgowany; podróż między miejscami nieuchronnie stanowiła część ich lektury. W Lismore wioska i ogrody oraz podróż (jeśli już się odbyła) również zmienią ramy pracy. Przygotowując się do RHA, mam luksus opracowania wystawy w mieście, w którym mieszkam, więc mogę regularnie przychodzić i przerażać się skalą tego pomieszczenia. Mogę też przypomnieć sobie, jak to jest wejść na miejsce z ruchliwego centrum miasta. Jest to tym trudniejsze, gdy jedna wizyta na miejscu w międzynarodowym miejscu jest jeszcze bardziej skomplikowana. Myślę, że różne rodzaje miejsc w różnych miejscach zwiększają bogactwo naszych potencjalnych doświadczeń ze sztuką.
PM: Jak oceniasz zasoby artystów w Irlandii (jeśli chodzi o opłaty, produkcję i wsparcie techniczne) w porównaniu z naszymi międzynarodowymi odpowiednikami?
NO'M: Przez lata moja praktyka była hojnie wspierana przez stypendia Arts Council, nagrody studyjne i rezydencje w takich miejscach jak MoMA PS1 (Nowy Jork), Fire Station Artists' Studios, Temple Bar Gallery + Studios, HIAP (Helsinki) i IMMA. Myślę, że pod wieloma względami miałem przywilej pracować w Irlandii. Większość instytucji publicznych, z którymi pracowałem w Irlandii i za granicą, naprawdę ciężko pracuje, aby pozyskać artystów, z którymi współpracują – w ramach swoich ograniczonych środków. Redukcja finansowania po katastrofie nadal boli wszystkich, ale czuję ulgę, że galerie w większości zdają sobie sprawę, że płacenie artystom oznacza wspieranie szeroko pojętej artystycznej ekologii. Bez artystów nie byłoby pracy i nawet gdybyśmy mieli bogate środowisko komercyjne, nie chciałbym, abyśmy polegali na nim jako na barometrze czy fundatorze. Kto może tworzyć sztukę, pokazywać sztukę i patrzeć na sztukę, ma znaczenie i martwię się, że mam możliwości – takie jak bezpłatna edukacja, stypendia Arts Council (aby pomóc mi żyć, pracować i opłacać opiekę nad dziećmi), bezpłatny dostęp do galerie i honoraria artystów – nie są czymś, co możemy brać za pewnik. Ważne jest, abyśmy nadal ze sobą rozmawiali i wspierali się nawzajem.
Paul McAree jest kuratorem w Lismore Castle Arts. Wystawa Niamh O'Malley trwa do 25 sierpnia w St Carthage Hall w Lismore. „Palimpsest” trwa w Lismore Castle Arts do 13 października.
lismorecastlearts.pl
Obraz funkcji
Niamh O'Malley, Produkcja nadal, 2019; dzięki uprzejmości artysty i Lismore Castle Arts.
