Centrum Sztuki Draíocht, Blanchardstown
14 marca - 18 maja 2019
Odkryłem, że natychmiastowość zawsze była podstawową cechą większości współczesnego malarstwa. Nigdy nie próbowałem odsuwać zasłony płótna w poszukiwaniu ukrytego znaczenia czającego się poza zasięgiem wzroku. Z pewnością, pomyślałem, nie ma kodu do złamania; to co widzisz Jest Tym Co dostajesz. Jednak to ograniczające uprzedzenie zostało jednostronnie wywrócone do góry nogami przez „MAKing Art: PAINTing”. Siedząc z obrazami na tej wystawie zbiorowej – która obejmuje prace Susan Connolly, Bridget Flannery, Geraldine O'Neill i Liz Rackard – poczułam, że sączy się nostalgia, ciepło i fizyczne zaangażowanie.
„MAKing Art:PAINTing” to druga odsłona serii wystaw skierowanych do szerokiej publiczności i młodzieży. Spekulując, że ta wystawa może mieć „program edukacyjny” (jak widziałem na poprzednich wystawach), nie spodziewałem się, że napotkam prace, które pokażą prawdziwy zakres irlandzkiego malarstwa współczesnego. W rzeczywistości jest odwrotnie.
Miniaturowe portrety rodziny i przyjaciół Liz Rackard czytają się jak rodzinny album, jednak niekoniecznie są to zdjęcia, które eksponuje się nad kominkiem. Dwa akrylowe dzieła na papierze, Big Sleeper (2016) i Little Sleeper (2016), ukazują anonimowe postacie w chwilach odpoczynku. Scenariusze te przywołują obraz bliskich, którzy odpoczywają po długim dniu, jaki wszyscy mamy w głowie. Delikatność tych obrazów i ich intymna skala wciągają nas w kadr, w ciepło i komfort tych prywatnych, domowych chwil. Ta delikatna reminiscencja jest obnażona w malowanych panelach Bridget Flannery. Zamiast leniwych postaci, widzimy surowe, abstrakcyjne krajobrazy, malowane żywo, ekspresyjnymi pociągnięciami pędzla w stonowanych, pastelowych odcieniach. Across Clearings (2018) ucieleśnia nastrojowe, naturalne barwy, tekstury i materiały w kurczącej, metodycznej skali. Fizyczny wyraz pamięci i miejsca Flannery przenika ostro do drewna, które stanowi podporę dla tego dzieła. Kompozycje Flannery’ego nie są formalnymi obrazami, sprawiają wrażenie wyrzeźbionych z onirycznej scenerii, przypominają organiczne fragmenty wycięte i naklejone na ścianę galerii.
Na przeciwległej ścianie trzy prace Geraldine O'Neill nawiązują do kanonu historyczno-artystycznego malarstwa realistycznego. Kompozycje O'Neill zdają się inspirować XVII-wieczną holenderską martwą naturą i innymi znaczącymi nurtami w historii malarstwa. A jednak dzieło wydaje się niezwykle świeże, ponieważ jest przesiąknięte współczesnymi odniesieniami kulturowymi, w tym jaskraworóżowo-pomarańczowym strojem Dory poznawczyni, przedstawionym w filmie „ Pułapka na myszy” (2010). Scena ta jest tak pieczołowicie namalowana, że niemal słyszymy syntetyczny szelest lekko spuszczonych z powietrza, pomarszczonych balonów. Co więcej, soczysta zielona koszulka irlandzkiej zawodniczki futbolu, przedstawiona w filmie „Chłopiec” (2008), jest natychmiast rozpoznawalna. Obraz ten przedstawia jej własnego syna na tle rozległego, jałowego krajobrazu, tworząc pozornie przestarzałe tło dla niesamowitej aury młodości.
Najbardziej wyróżniającym się dziełem – dosłownie – był wielkoformatowy obraz Susan Connolly, oparty na instalacji. Artyzm twórczości Connolly nie tkwi w tematyce, ale w samej materii. To jej proces nakładania warstw i bezkompromisowe traktowanie materiałów przekładają dzieło na trzy wymiary. Na przykład „ Ymc-iridescent ” (2019) zachęca nas do przejścia z pozycji widza do aktywnego uczestnika. Nasza perspektywa przesuwa się z zewnętrznej do wewnętrznej, gdy zapuszczamy się między nieruchomą niebieską ścianę a tylną stronę płótna. Gdy się poruszamy, cień rzucany przez misternie ułożone panele przecina ciało, na chwilę przekształcając je w powierzchnię pomalowaną światłem.
Ogólnie rzecz biorąc, doświadczenie każdego zbioru prac jest spotęgowane przez delikatną refleksję kuratorki Sharon Murphy, która pozwala na autonomię pomiędzy poszczególnymi grupami obrazów, jednocześnie zachęcając widza do podążania za każdą powierzchnią w całej przestrzeni. Tę różnorodność praktyki malarskiej dodatkowo wzmacnia bogata wystawa równoległa, odbywająca się w Galerii Pierwszego Piętra, prezentująca obrazy z Kolekcji Rady Sztuki. Ten starannie dobrany zbiór obrazów, obejmujący okres 50 lat (1968–2018), obejmuje zarówno minimalistyczny, a zarazem rzeźbiarski obraz Roya Johnstona „ Sixteen Rotating Forms ” (1975), jak i żywe, równoległe pociągnięcia pędzla Diany Copperwhite w obrazie „Argentyna” (2006), a także subtelnie stonowane i przemyślane podejście Damiena Flooda do tematu w „Parting” (2016). Żaden obiekt kultury nie zachowa swojej wartości bez konsekwentnego oglądania go przez nową publiczność. Dlatego regularne prezentowanie prac z Kolekcji Rady Sztuki jest jeszcze ważniejsze.
Sara Muthi jest pisarką i badaczką mieszkającą w Dublinie.
Obraz funkcji:
Geraldine O'Neill, Pułapka na myszy, 2010, olej na płótnie, 130 × 180 cm; dzięki uprzejmości artysty i galerii Kevina Kavanagh.
