ARTYŚCI Z BELFASTU DOUGAL MCKENZIE, SUSAN CONNOLLY I MARK MCGREEVY ROZMAWIAJĄ SWOJE PERSPEKTYWY MALARSTWA W MIEŚCIE.
Dougal McKenzie: Z mojego doświadczenia wynika, że tak wiele z tego, co przydarzyło się malarzom w Belfaście, skupia się wokół MSZ. Kiedy odkryłem, że Alastair MacLennan – który w moich czasach był kierownikiem kursu w MSZ – był studentem malarstwa w Dundee (chociaż ja pochodzę z Aberdeen), zainteresowało mnie, jak myśli o malowaniu w odniesieniu do performansu. Zastanawiam się, jak bardzo MSZ wpłynęło i nadal wpływa na to, jak postrzegamy malarstwo na Północy i czy rzeczywiście ma ono większy wpływ niż studia licencjackie z malarstwa w Belfaście?
Jako studentka studiów licencjackich w Szkocji wiedziałam tylko o MSZ w Belfaście, poza opcjami londyńskimi, i wydawało mi się to ekscytującym wyborem. Bardzo szybko odkryłem, że malarze, którzy wyszli z MSZ na przełomie lat 1980. i 1990., pozostali w mieście, na aktywnej scenie artystycznej. W tamtym czasie interesującymi dla mnie malarzami byli (i nadal są) Paddy McCann, Ronnie Hughes, Michael Minnis i Áine Nic Giolla Coda, więc wydawali się być dobrym powodem, by zostać. (Co ciekawe, wszyscy ci artyści nadal uczą malarstwa w Belfaście, Sligo, Galway i Limerick.)
W latach 1990. byli też inni artyści, którzy ukończyli studia licencjackie lub magisterskie w Belfaście lub studiowali gdzie indziej, a potem wrócili, jak Susan MacWilliam, Darren Murray, Cian Donnelly, Gary Shaw i oczywiście Willie McKeown. W Belfaście zawsze istniała „scena malarska”, nawet jeśli szkoła artystyczna wydawała się być i może nadal jest bardziej znana artystom wykorzystującym performance i wideo. Muszę powiedzieć, że ze starszego pokolenia David Crone, który wykładał w szkole artystycznej, był i pozostaje czołowym malarzem na północy, a może nawet w Irlandii. Podczas moich wczesnych lat w Belfaście ta tętniąca życiem scena artystyczna bardzo mocno łączyła mnie z malarstwem i jego potencjałem.
Susan Connolly: To naprawdę zabawne, ponieważ dla mnie, po ukończeniu studiów licencjackich w Limerick School of Art & Design (LSAD), w czasie, gdy był to koniec ery wyróżniania dyscyplin o „średniej specyfice” na poziomie licencjackim, MSZ w Belfaście dało mi możliwość odkrywania, eksperymentowania i odejścia od malarstwa. Bardzo często robiłem to w Limerick, ale postanowiłem wrócić do malarstwa po przybyciu do Belfastu. Często zastanawiałem się, dlaczego to zrobiłem i teraz, z pewnym dystansem, myślę, że miało to związek z uporczywym trzymaniem się „malarstwa” i wyzwań, jakie niosło.
Na moją decyzję o przyjeździe do Belfastu wpłynął Áine Nic Giolla Coda i ty, Dougal, kiedy uczyłeś w LSAD. Dobrze pamiętam wszystkich gości (większość, jeśli nie wszystkich z Belfastu: Susan MacWilliam, Michael Minnis, Lorraine Burrell, Mark Pepper), których zarówno ty, jak i Áine zaprosiliście na wykłady z artystami. Wiem, że to bardzo wpłynęło na pomoc moim rówieśnikom i zrozumiałem, że można być artystą poza środowiskiem uniwersyteckim/akademickim – że poza Limerick istnieje życie zawodowe. Jeśli chodzi o aplikowanie na studia magisterskie, tak naprawdę nigdy nie było dla mnie innej opcji niż Belfast.
Mark McGreevy: Czy w Belfaście istnieje kultura malarstwa? Naprawdę nie wiem. Myślę, że inne pytanie brzmi: czy istnieje kultura malarstwa w Irlandii, na północy czy na południu? Czy różniłby się w zależności od prowincji? Dlaczego miałoby się różnić lub co stanowiłoby coś takiego?
W Belfaście są z pewnością poważni malarze oddani swojej pracy i udający się do studia, kiedy tylko jest to możliwe, ale na tym kończy się poczucie profesjonalizmu u 99% artystów w każdym mieście. To jest powód, dla którego tak wielu ludzi może postrzegać artystów jako dyletantów, weekendowych i niepełnoetatowych. Jest to postawa redukcyjna, która moim zdaniem może być zaakcentowana przez kalwińską perspektywę, która przebiega przez WSZYSTKIE społeczności i polityczne spektrum Irlandii Północnej. Oczywiście jest to większy problem społeczny iw tej chwili mówimy o malowaniu w Belfaście.
Życie artysty na co dzień w każdym mieście ma swoje plusy i minusy. W Belfaście wynajęcie lokalu jest stosunkowo niedrogie (choć nie tak tanie, jak mogłoby się wydawać). Dotowane studio w centrum miasta będzie kosztować około 45–110 funtów, więc dla mnie większość profesjonalistów mieszkających w Belfaście to pieniądze. Możemy sobie pozwolić na wynajęcie domu i kawalerki, a ja jestem w stanie utrzymać dobrą równowagę między pracą a pracownią, jednocześnie mieszkając w środowisku miejskim. Nigdy nie mogłem sobie z tym poradzić w Dublinie, dojeżdżając do studia z wiejskiego Kildare, co robiłem przez kilka lat.
Dougal McKenzie: Tak Susan, to co mówisz o malarstwie jako średniej dyscyplinie w LSAD – chociaż pamiętam sporo studentów malarstwa wykonujących instalacje, fotografię i tak dalej – nie było niczym złym. I nadal tak jest w Belfaście na poziomie BA. Jest to dobre, ponieważ daje nowym absolwentom coś, od czego mogą się oderwać lub w inny sposób naciskać na MSZ. To jest zdecydowanie coś, co zrobiłem, kiedy przyjechałem do Belfastu.
Poza tym w Belfaście naprawdę musisz trzymać się swojego planu, aby głęboko zagłębić się w utrzymanie swojego profilu jako malarza, ponieważ chociaż mamy specjalną scenę prowadzoną przez artystów, nie widzisz zbyt wiele malarstwo eksponowane w tych przestrzeniach.
MAC zrobił bardzo dużo, aby rozwiązać ten problem, z programami takimi jak Peter Doig, Adrian Ghennie, Richard Gorman, Kevin Henderson, Paddy McCann i oczywiście twoja Susan. To tak, jak mówisz, Marku, rodzi pytanie, co oznacza „profesjonalizm” jako malarza na Północy. Ale tak naprawdę nigdy mi to nie przeszkadzało. Wadą tego, że w Belfaście nie ma dużej galerii malarskiej, zdecydowanie przeważa przewaga tego, co miasto zapewnia, jeśli chodzi o przestrzeń studyjną. Dobrze, że mamy tutaj żywą scenę studyjną: QSS na Bedford Street, Flax, Orchid, Array, Loft Collective, Pollen, Platform, żeby wymienić tylko kilka.
Myślę, że artyści w Belfaście czerpią tyle samo z bycia częścią społeczności studyjnej tutaj, co z wychodzenia na scenę galeryjną – w studio toczy się dialog, a nie „prywatny widok”. W Belfaście zawsze było poczucie, że bardziej chodzi o pogoń za malowaniem i praktykę, ale to również rodzi pytania o to, gdzie umieścić tę praktykę malarską.
Mark McGreevy: Zgadzam się z tobą Dougal, gdy mówiłaś o braku „oficjalnego” stylu malowania w Belfaście. To jedna z najciekawszych rzeczy w obrazie, który tu powstaje. Jest tak prawdopodobnie dlatego, że wpływ rynku jest niewielki lub nie ma go wcale, nie dlatego, że wpływ rynku jest złą rzeczą, ale po prostu nie ma różnych wersji międzynarodowego stylu w Belfaście.
Przez pewien czas w Europie były to błotniste szarości, zielenie i brązy pomalowane w fizycznie zredukowany sposób, które można było zobaczyć w Irlandii, ale nie w Belfaście. Może dziwnie eklektyczny charakter malarstwa jest tutaj postrzegany jako rodzaj prowincjonalizmu?
Dougal, wspomniałeś też o Davidzie Crone. Zdecydowanie uważam, że powinien być bardziej szanowany zarówno w Irlandii, jak iw Wielkiej Brytanii. Jego twórczość z łatwością radzi sobie z malarstwem z dwóch wysp w drugiej połowie XX wieku, ale dotychczas było tylko kilka dużych wystaw jego prac (myślę, że FE McWilliam Gallery Banbridge i Royal Hibernian Academy w Dublinie będą coś umieszczać wkrótce).
Myślę, że sektor komercyjny ma swoje zalety. Jest na co popatrzeć, przedmioty i rzeczy, które ludzie stworzyli, a które nie są tak wizualnie ograniczone przez badania naukowe, ani tak nieprzeniknione, jak dzieła sztuki znajdujące się w większości muzeów lub przestrzeniach publicznych finansowanych.
Susan Connolly: Przypuszczam, że prowadzi mnie to do omówienia aspektu "badań akademickich" malarstwa (głównie dlatego, że obecnie kończę doktorat z zakresu aspektów poszerzonych pojęć malarskich).
Myślę, że ogólnie rzecz biorąc, ważne jest, aby głos malarza był słyszany i dokumentowany. Dyscyplina malarska, nie tylko sama czynność malowania, ale także pisana i werbalna, wpisuje się we współczesną praktykę jako całość.
Malarstwo, ze wszystkimi swoimi historiami, musi uczestniczyć w rosnących akademickich modelach badawczych i platformach, które ewoluowały w ciągu ostatnich 15 lat. Jeśli artyści, zwłaszcza malarze, nie zaangażują się w ten proces, to niestety malarstwo jest pisane i kontekstualizowane tylko przez tych, którzy nigdy lub nigdy nie mogą w pełni zrozumieć materialnego procesu tworzenia, wytwarzania i dodawania wiedzy do wizualnego języka naszej kultury.
Wierzę, że jest to coraz bardziej zagrożone homogenizacją naszego życia i wartością, jaką przypisujemy słowu pisanemu nad znaczeniem języka wizualnego. Co ważne, w Belfaście istnieje wsparcie dla artystów takich jak ja, którzy mogą prowadzić tego typu badania naukowe, za pośrednictwem dobrze znanego i finansowanego programu Uniwersytetu Ulster.
Dougala McKenziego: Wszystkie te możliwe wątki kontekstów malarskich są interesujące Susan – akademicki, teoretyczny, galeryjny i tak dalej. Osobiście zdałem sobie jednak sprawę, że głównym kontekstem, który mnie interesuje, są inni malarze i to, co ja robię z ich prac i co oni robią z mojej pracy. Myślę, że malarze wykonują pracę dla innych malarzy. Taka postawa może być postrzegana jako uproszczona i zbyt odosobniona, ale czuję to mocno.
Dougal McKenzie jest malarzem mieszkającym na QSS Bedford Street w Belfaście, a także wykłady z malarstwa w Belfast School of Art. Susan Connolly jest artystą, badaczem i wykładowcą mieszkającym w Belfaście. Mark McGreevy jest artystą mieszkającym w Belfaście.
Zdjęcia od lewej do prawej: studio Marka McGreeveya, studio Dougala McKenzie.
