Salvatore of Lucan: Więc, co myślisz o nas, gdy jesteśmy razem, jako młodsi i starsi artyści?
Nick Miller: Cieszę się. Widziałem Twój obraz „ Me Ma Healing Me ” z 2020 roku na konkursie Zurich Portrait Prize jeszcze przed jego otwarciem i miał w sobie energię, która mnie zainteresowała. Napisałem do Ciebie, że jeśli będę jurorem, dam Ci nagrodę! To był nasz pierwszy kontakt. Lubię łączyć pokolenia, w obie strony. To znaczy, wiek nie ma znaczenia, ale jestem starszy . Ponieważ wcześniej się nie spotkaliśmy, pomyślałem, że najprawdziwszym sposobem na nawiązanie kontaktu będzie poproszenie Cię o pozowanie do portretu w Sligo, a następnie odwiedzenie Twojego studia w Dublinie i odbycie tej rozmowy.
SoL: Lubiłeś mnie malować?
NM: Tak, naprawdę! Z powodu blokady od dawna nie malowałem nikogo nowego – było to ciekawe i porywające.
SoL: Maluję tylko ludzi, których znam i bardzo rzadko maluję ludzi, których nie znam. Czy masz preferencje?
NM: Z wiekiem mniej się martwię – jak ktoś chce siedzieć, wszystko jest możliwe.
SoL: Czy myślisz, że poznajesz ludzi, kiedy ich malujesz?
NM: Tak i nie. Jestem trochę jak Homer Simpson – nie jestem pewien, czego się nauczę lub zachowam poza obrazem. W portretach gonię za swego rodzaju alchemiczną transformacją, zatrzymaniem życia i energii w materialności farby. Wyczuwam to również w twojej pracy, ale może bardziej wynika to z kompozycji, intensywności emocjonalnej i humoru, który wydajesz się osadzić w materiale.
SoL: Tak. Mój kolega Glen Fitzgerald, który jest malarzem, opowiadał o alchemikach io tym, jak myślał, że odtwarzają ciało lub przedmioty z farby. Pomyślałem: „Och, to właśnie próbuję zrobić” i zacząłem się temu przyglądać.
NM: Dla mnie to alternatywna historia sztuki, zrozumienie, w jaki sposób artyści przekształcają energetyczną rzecz, którą próbują zatrzymać, w obojętny materiał.
SoL: Czy uważasz, że to najtrudniejsza część malowania, czy sądzisz, że to podstawowa rzecz, której potrzebuje malarstwo?
NM: Po prostu tak jest . Osobiście nie wiem, czym byłaby sztuka bez niej; sposobem na zbliżenie się do świata poza sobą, ale jednocześnie do wnętrza siebie.
SoL: Kiedy rozmawialiśmy wczoraj, zacząłem myśleć o wierszu Franka O'Hary „ Having a coke with you ”. Jest filmik, na którym recytuje go na YouTube, pokażę ci później. Pytanie, które chcę zadać, dotyczy tego wiersza: jest coś smutnego w tym, że artysta próbuje uchwycić tę energię. Czy kiedykolwiek myślałeś o próbie uchwycenia czegoś jako o czymś smutnym?
NM: Tak, rozmawialiśmy wczoraj o melancholii w zmierzeniu się z naszą świadomością skomplikowanego i zniszczonego świata. Pewna melancholia skłania mnie do malowania, ale sama aktywność może mnie uratować od smutku, ku radości. Czytałem nową książkę na ten temat autorstwa filozofa Briana Treanora, która wydawała mi się powrotem do domu.
SoL: Wspomniałeś o „Melancholic Joy” , Bloomsbury Publishing, 2021 – to coś, co również próbuję osiągnąć, ale także o humorze. Gdybym mógł namalować obraz, który mógłby kogoś rozśmieszyć, byłbym bardzo zadowolony. Bardzo trudno to zrobić ze statycznym obrazem. Czy masz jakieś nierealne marzenie dotyczące swoich obrazów, które Cię napędza?
NM: Cóż, myślę, że alchemia to nierealne marzenie. Czuję się najbardziej żywy, malując i mam nadzieję, że zostawię to w pracy. Czasami martwię się, że nie obchodzi mnie, czy obraz kiedykolwiek ujrzy światło dzienne. Mój ojciec był jak pustelnik; spędził 40 lat w pracowni i prawie nie wystawiał prac, więc mam to w genach. Interesowało go tylko to, co działo się na sztaludze.
SoL: Dla mnie jest to część, której tak bardzo nie lubię. Bardzo lubię wymyślać pomysły i komponować obrazy, ale jeśli chodzi o malowanie, zawsze jestem przerażona i trochę nadąsana, albo zestresowana tym, ile pracy mam do zrobienia, aby zrealizować ten pomysł, który mam wymyślić.
NM: Naprawdę to rozumiem. Musiałem nauczyć się, jak malarstwo robi na mnie bardziej niż ja. Spędzasz dużo czasu komponując w przygotowaniu obrazu. Uważam to za bardzo interesujące. Dlaczego i jak to robisz?
SoL: Moje najwcześniejsze doświadczenia związane z malarstwem miał mój wujek, który malował w wieku od 17 do 25 lat, ale nigdy nie robił kariery jako artysta ani nie wystawiał – wszystkie były zasadniczo surrealistycznymi obrazami na ścianach w moim domu, kiedy dorastałem. Moja rodzina nie jest zbyt wielka w rozmowach o emocjach, ale kiedy patrzyłam na jego obrazy, zawsze próbowałam się w nie wczytać i uzyskać jakąś wskazówkę co do stanu emocjonalnego, jakieś znaczenie lub wgląd w to, co się dzieje w rodzinę lub jakiś sekret. Tak więc, kiedy wymyślam kompozycję, częściowo staram się dać komuś poczucie, że coś wydarzyło się wcześniej lub wydarzy się później, albo że jest mały sekret. Lubię obrazy, które poruszają moją wyobraźnię.
NM: Czy dosłownie osadzasz w nich znaczenie i tajemnice?
SoL: Tak, trochę tak – pomysł, że ktoś mógłby w to wczytać coś, czego tam nie ma. Z jednej strony staram się to zilustrować, z drugiej staram się coś w tym ukryć.
NM: Nieczęsto lubię ilustracje w malarstwie, ale naprawdę podziwiam niebezpieczną ścieżkę, którą kroczysz z narracją w swoich pracach.
SoL: Wiem, że kiedy jestem zły, jestem naprawdę zły. Z tego powodu czuję, że mogę bardzo chybić celu.
NM: Brak jest dobry; są nowe sposoby na wszystko, w tym malowanie. Czy ta rozmowa nie miała dotyczyć naszych materiałów?
SoL: Ach tak, więc czy istnieje kolor, bez którego nie można malować?
NM: Prawdopodobnie Old Holland's Scheveningen Purple-Brown , często mieszany z Old Holland Blue Deep i ochrą cielistą . W portretach ma to związek z zagłębieniami twarzy, takimi jak nozdrza czy otwory uszne – pomaga stworzyć skórę, która jest żywa, ale zanika. A u Ciebie?
SoL: Podobnie w malowaniu ciała. To Quinacridone Gold-Brown z Williamsburg. Używam go do fragmentów, które nie są cieniem, ale nie odbijają światła, i często mieszam go z Payne's Grey-Violet z Williamsburg, co jest podobną kombinacją do tych, których używasz.
Nowa indywidualna wystawa Salvatore of Lucan zostanie otwarta 31 marca w Kevin Kavanagh Gallery w Dublinie.
@salvatoreoflucan.
Dwuosobowa wystawa Nicka Millera z Patrickiem Hallem zostanie otwarta 9 czerwca w Hillsboro Fine Art w Dublinie, a następnie „Still Nature” w Art Space Gallery w Londynie w
Wrzesień.
nickiller.ie
@nickiller_studio
